حرف دل خیلی از ما آدم هاست این متن زیبا از خانوم زهرا جلالی : گتسبی بزرگ را این بار که خواندم عجیب خوب بود، اولین بار که جوانتر بودم خوانده بودمش ،اصلا دوستش نداشتم،بعد فکر کردم که زندگی همیشه آنقدر مهربان نیست که به تو فرصت دوباره بدهد که چیزی را دوباره بچشی و بفهمی،گاهی فقط یکبار شانس داری و خامی

ظرفهای ظهر را شسته ام... چای هم دم کشیده... شام هم حاضر است... تو فقط چروک درد را اتو بکش...

گم شدن که فقط توی یک شهر و خیابان و کوچه اتفاق نمی افتد آدم ممکن است خودش را هم گم کند.ممکن است یکروز که داری دلی دل کنان توی خودت بی خیال قدم میزنی دست خودت را ول کنی و خودت را گم کنی.نگو نه،که آدم اگر آدم باشد ،خودش را گم میکند گاهی، آدم اگر آدم باشد راهش را هم گم میکند به بیراهه میرود گاه گداری،

آنقدر از این داستان نادر ابراهیمی لذت بردم که حیفم آمد آنرا با شما تقسیم نکنم. من قلب کوچولویی دارم؛ خیلی کوچولو؛ خیلی خیلی کوچولو. مادربزرگم میگوید: قلب آدم نباید خالی بماند. اگر خالی بماند،مثل گلدان خالی زشت است و آدم را اذیت میکند. برای همین هم، مدتی ست دارم فکر میکنم این قلب کوچولو را به چ

دلم تنگ شده عجیب برای نوشتن ! چرا نمی نویسم ؟ هر روز میگم از فردا شروع میکنم اما این فردا کی قراره از راه برسه ! چقدر لَجم گرفته از دست خودم ، همه چیز مثل برق و باد می گذرد و انگار هی بیشتر و بیشتر جا می مانم از خودم ، از کارهای نکرده ، از حرف های نگفته و از خودم هیچ شبیه من نیست این روزها ، این